ในความแตกต่างของ...ความรู้สึก

pongsun's profile^^C-h-A_Y-e-N^^PhotosBlogLists

Tools

Help

< Previous Next >

March 10

ในความแตกต่างของ...ความรู้สึก

ในความแตกต่างของ...ความรู้สึก

กลับมาแล้วครับผม...

เป็นสิ่งที่ผมอยากพูดคำนี้มาตั้งนาน เกือบประมาณ 6 เดือนที่ผมไม่ได้ใช้คำว่า"up space"

อย่างที่บอกไปตั้งแต่กระทู้ที่แล้ว ว่าผมก็แปลกใจตัวเองอย่างมาก ว่าทำไมจากสิ่งที่ตัวเองชอบทำ แต่เลิกทำไปซะดื้อๆ

แล้วผมก็มีคำตอบ(ข้อแก้ตัว)ให้กับตัวผมเองว่า ทำไมผมถึงไม่ได้มาโม้เรื่องต่างๆ ให้ใครต่อใครฟัง

1. ตั้งแต่ผมขึ้นกองศัลย์ กับ MED(อายุรศาสตร์) ก็ทำให้รู้ว่ามันเหนื่อยมากๆๆๆๆ จนลืมเรื่อง space ไปซะนี่

2. ผมอยากเก็บ space ล่าสุดที่ผมทำ (space เรื่องเชียร์) ไว้ให้มันเป็นปัจจุบันให้นานที่สุด...

เหตุผลน่ะเหรอ...เพราะผมรักกิจกรรมนี้มากน่ะสิ เป็นงานแรกที่ผมได้ทำอย่างเต็มตัว ทำงานร่วมกับหลายๆคน

ผมไม่เคยคิดว่าตัวเองจะทำได้ แต่สุดท้าย...มันก็จบลงด้วยความประทับใจของทุกคน...(โม้ป่ะเนี่ย)

แล้วผมก็มีความสุขทุกครั้งเวลาที่คิดถึงมัน จนถึงตอนนี้ที่ผมกำลังจะขึ้นปี 6 นี่ล่ะ

ผมก็เลยปล่อย space ของตัวเอง ร้างแล้วร้างอีก...ถ้าเป็นบ้านคนก็คงหยากไย่ขึ้นเต็มบ้านเลยล่ะมั้ง...

ผมก็เลยอยากจะตั้งชื่อ space นี้ว่า "ในความแตกต่างของ...ความรู้สึก"

เพราะมันเป็นสิ่งที่เกิดมาจากคนๆเดียวกัน แต่สามารถแปรรูปออกมาได้หลายแบบ บางทีก็ยากเกินเข้าใจ...

ขอให้ผมได้เล่าเรื่องราวคร่าวๆของชีวิตนะครับ ว่าที่ผ่านมาไปทำอะไรมาบ้าง

พูดถึงเรื่องเรียน ก็เป็นไปตามนี้

ศัลยศาสตร์ 6 สัปดาห์ ... อายุรศาสตร์ 6 สัปดาห์ ... โสต นาสิก ลาริงซ์วิทยา (ENT) 4 สัปดาห์ ...

เวชศาสตร์ชุมชน 4 สัปดาห์ ... จักษุวิทยา 4 สัปดาห์ ... และสุดท้าย กุมารเวชศาสตร์ 12 สัปดาห์ ...จบปี 5 แล้วครับ

ช่วงที่ผมเรียนเด็ก ประมาณ 2 สัปดาห์แรก แล้วมีวันหยุด...

ผมไปเที่ยว อ.ปาย จ.แม่ฮ่องสอนมา...น่าไปมากๆ บรรยากาศน่าอยู่ประทับใจมากครับ

สัปดาห์ต่อมา ผมก็ได้ไปเที่ยว อ.ปากช่อง จ.โคราช กับเพื่อนๆในกลุ่ม (+ตุ๊กตา) มีความสุขไปอีกแบบ

การไปเที่ยวส่งท้ายปี 2549 ในครั้งนี้ ถือว่าเป็นครั้งแรก ที่ผมได้พาตุ๊กตาไปเที่ยวไกลๆ

แต่ก็ไม่ได้ไปด้วยกัน 2 คน (ผมก็เลยยังไม่ได้ทำตามสัญญาที่บอกไว้ว่า จะพาไปเที่ยวด้วยกัน 2 คน)

อารมณ์ความรู้สึกในตอนนั้น "ผม รัก ภาคเหนือมาก" ก็เลยฝันไว้ตลอด ว่าจะไปเป็นหมอแถวนั้นหลังเรียนจบ

ว่าแต่ว่า...มันก็ยังเป็นความฝัน ตอนนี้ขอเรียนจบอย่างเดียวพอคร้าบบบ ผมจะไม่รอดแล้วคร้าบบบ

อืมมม...ใช่ๆๆๆ ผมเกือบลืมเล่าเรื่องสำคัญที่อยากบอกให้ทุกคนได้รู้

เอาเป็นเรื่องสุดท้ายที่ผมประทับใจแล้วกัน กับการเรียนกุมารเวชศาสตร์ 12 สัปดาห์ (ขอเรียกว่า "เด็ก" นะ)

จากที่เราอยู่กับเพื่อนกลุ่มเดิมๆ มาประมาณ 9 เดือน แต่พอเรามาเรียนเด็ก ก็ต้องถูก random กลุ่มใหม่

ทำให้เราได้เจอเพื่อนกลุ่มใหม่เกือบทั้งหมด (ยกเว้น เตย)

แนะนำ เพื่อนๆของผมทุกคนในรูปนะครับ (ยกเว้นน้องเสื้อฟ้าที่นั่งตรงกลาง เป็นน้องหูหนวก เดี๋ยวเล่าให้ฟังครับ)

เริ่มจากซ้ายไปขวาละกันนะครับ ถัดจากตัวผมไป ก็เป็น

ไอ้เบสท์...ยอมรับจริงๆว่าตอนแรกกลัวจะคุยกับมันไม่รู้เรื่อง แต่สุดท้ายก็ทำให้เห็นว่า มันก็มีดีเหมือนกัน

อ้อม...นี่ก็อีกคนนึง มันดีทุกอย่างจริงๆ แต่ห้ามให้มันเมาเด็ดขาดนะ เดี๋ยวมันจะไม่มาเรียน

น้ำอ้อย...ขอบคุณนะที่ทำให้ผมได้อยู่กับคนดีๆอย่างเธอ เธอสดใสร่าเริงมากๆ พูดจากใจจริง

บักตึ๋ง...ไม่น่าเชื่อ ว่าผมก็คุยเข้าขากับมันได้ เรื่องอย่างว่า...เอ๊ย เกือบทุกเรื่องแหละ

เตย...คนนี้ไม่ต้องพูดมากอ่ะนะ อยู่กันมาเต็มปี แล้วจะอยู่ด้วยกันต่ออีก 1 ปี ที่อุบล

สิ่งที่ผมอยากบอก ก็คือ ผมรักเพื่อนๆทุกคนในกลุ่มนี้มากๆ มันเป็นเวลา 12 สัปดาห์ที่เราอยู่ด้วยกันตลอด

ถึงแม้บางที จะดูเหมือนมีปัญหากัน แต่มันก็เรื่องเล็กๆน้อยๆ ปัญหาเด็กๆ ถ้าไม่เก็บมาคิดก็ยิ่งดี

ถึงแม้จะไม่เคยพูดให้พวกแกได้ยิน แต่ถ้าเผื่อแกเข้ามาอ่านก็ขอให้รู้ไว้นะ

"ว่าพวกแกทุกคน...คือเพื่อนดีๆของเราคนนึง"

กิจกรรมที่เราได้ทำนอกจากเรียนหนังสือ พวกเราได้แต่งตัวเป็น "HERO" ตัวต่างๆ แล้วก็มาเต้นให้เด็กๆดู

ในงานวันเด็ก...เด็กคงคิดว่าพวกผมบ้าอ่ะนะ แต่ละท่านี่...ปัญญาอ่อนมากๆๆๆ

นอกจากนี้ พวกผมทั้ง 6 คน ยังได้ไปศึกษาดูงานที่โรงเรียนโสตศึกษา จ.ขอนแก่น

ก็โรงเรียนเด็กหูหนวกนี่ล่ะ ...สิ่งที่ทำให้ผมได้คิดกับชีวิตมากขึ้น ก็คือ

ก่อนหน้านี้ผมมักคิดเสมอว่าเวลาผมมีปัญหา มันเป็นเรื่องที่หนักสำหรับผมมาก

แต่ในความเป็นจริงบนโลกใบนี้...แค่เราเกิดมาเป็นคนปกติไม่มีความพิการ ก็ถือว่าเป็นโชคดีที่ยิ่งใหญ่แล้ว

บางเวลาคนเราชอบเอาความคิดความรู้สึกของตนเองเป็นหลักสำคัญ จนทำให้เราลืมนึกถึงความเป็นจริง

ว่าสิ่งต่างๆที่อยู่รอบตัวเรา ยังมีอีกหลายอย่างที่เราไม่รู้ ไม่ได้สัมผัสถึง

ถึงแม้น้องๆที่อยู่โรงเรียนเด็กหูหนวกจะมีความพิการทางการได้ยิน แต่พวกเค้ามีความสามารถอีกหลายอย่างที่ผมไม่มี

เช่น น้องเค้าวาดรูปศิลปะได้สวยมากครับ ทำให้เห็นถึงพรสวรรค์ของแต่ละคนว่าไม่ได้ถูกกำจัดด้วยคำว่า"พิการ"เลย

อีกอย่างหนึ่งที่ทำให้ผมประทับใจกับโรงเรียนนี้ คือ รอยยิ้มที่จริงใจของเด็กทุกคน

และอาการแสดงความดีใจของพวกเค้า เวลาที่เราไปเยี่ยม

เป็นยังไงบ้างครับ สำหรับ "ความรู้สึก" ที่หลากหลายในตัวผม

ช่วงนี้ค่อนข้างว่างครับ จะเอามา up เรื่องไร้สาระให้อ่านบ่อยๆนะครับ (ถึงแม้จะไม่มีใครอ่านก็ตาม..555)

ขอบคุณทุกๆสายตาที่เข้ามาอ่านเรื่องราวของชีวิตผมนะครับ

ขอบคุณพ่อกับแม่...ความรักและห่วงใยที่พ่อกับแม่ให้ตลอดมาครับ

ขอขอบคุณ...บักตาตีบ(ม็อบ)เพื่อนรัก ที่มานอนเป็นเพื่อน เฝ้ากรู up space จนเสร็จ

ขอขอบคุณ...เพื่อนๆทุกคนที่ไม่ได้กล่าวถึงในที่นี้ ที่มีความรู้สึกดีๆให้กันตลอดมา

ขอขอบคุณ ความรัก ความเจ็บปวด ทุกอย่างที่ผ่านมา ทำให้ชีวิตผมแข็งแกร่ง ผมยังเป็นคนเดิมเสมอ

5:05:33 AM | Blog it

Comments (9)

To add a comment, sign in with your Windows Live ID (if you use Hotmail, Messenger, or Xbox LIVE, you have a Windows Live ID). Sign in

Don't have a Windows Live ID? Sign up

	NiCKaNA ...wrote: พี่ปาน น่าอิจฉาจิงๆๆๆ อุตส่าเมลลไปบอกเนียะ เค้ามาดูรูปคู่อ่ะเป่าๆๆ อยากไปเที่ยวมั้งๆ Apr. 3
	๐• TeMpUlA' ๐•wrote: สอบเส้ด แล้วววว!!!! >,..............< เพ่ pan ปิดเทอมเน่ จาปาย มข. นะคัฟ ^^ เหะ เหะ ปายสาดน้ามอะ Mar. 16
	G-I-F-T wrote: เตี้ย.... ไม่มีไร กูอิจฉา...แค่นั้น สู้ๆนะทั้งสอบ เรียน และก็การก้าวสู่ปีสุดท้ายของชีวิตนักศึกษา คิดถึง... Take Care (",) Mar. 14
	I'm Polin Polinwrote: อืม...ก็งั้น ๆ อะนะ..................(ล้อเล่น) มันยาวงะ จะเขียนอะไรเยอะแยะ ขี้เกียจอ่าน จบ Extern ค่อยมาอ่านได้ป่าว คิดถึงนะ ที่รัก Mar. 13
	Tarapong Taravutwrote: อ่านบล็อคนี้จบแล้ว ขอบใจมากเลยนะเพื่อน(ตัวเตี้ย) ที่คอยอยู่เคียงข้างกันเสมอมา แกเป็นเพื่อนที่สุดยอดมาก รู้นิสัยเค้าเป็นอย่างดี และให้คำแนะนำที่เรียกได้ว่า "เจ๋ง" จริงๆ รักมึงมากขึ้นอีกแล้วว่ะเพื่อนรัก ... ใช่แล้ว และ "เราจะเติบโตไปพร้อมๆกัน" ถึงแกจะอยู่อุบลแสนไกล จบไปเป็นหมอภาคเหนือ (ตามฝันแก) ยังไงเค้าก็จะหาเวลาอันมีค่า(เหรอ?) ของเค้าไปหาแกให้ได้ ช่วงเวลาที่ผ่านมาเกือบเสียคนที่รักไป แต่เพื่อนที่รักก็ช่วยให้ทุกสิ่งดีขึ้นเสมอมา... ขอบคุณนะที่รอ ... จนเหงือกแห้ง (5 ปี) เพื่อให้เค้าได้เรียนรู้บางสิ่งบางอย่าง จนเค้าตาสว่างได้เอง ปล.และวันนี้คงต้องไปขออาศัยที่ห้องเพื่อนรักอีกคืน (อิอิ) Mar. 12
	dOobObb W.wrote: แก ๆ ไม่มีไรหรอก เรียกเฉยๆ เหอ ๆ อยากไปเที่ยวว่ะ แต่ไม่มีตังค์ หุหุ Mar. 11
	Nicharee Phothijindakulwrote: โฮ๊ะ.. up space ใหม่ทั้งที เจ๋งดีนิ่ พี่ปาน อ่านแล้ว ให้ความรุสึกที่แตกต่างจิงๆ แต่ก้แอบอิจฉาคนได้ไปเที่ยว หึหึ ให้น้องทามงานอยู่คณะ ... >< พี่ตุ๊กตา ก็ยังน่ารักเสมอนะคะ .. หุหุ (รูปคู่น่ารักเชียว) อ่า..1 ปี และก็คงไม่รุถึงเมื่อไร ที่ พวกเราจะไม่ได้เห็นพี่ตัวเล็กๆ เป็นเด็กประถม ชอบเรียกคนอื่นเค้าว่า ' อ้วน ' เนี่ย คงคิดถึงแย่เลย ..นะเนี่ย .. ไม่ได้ยินเสียงเรียก โปะโกะ โห.. เศร้า เจงๆ ( ซึ้ง ป่ะๆ พยายามบิ๊วสุดฤทธิ์ ) ไม่มีคนมาเรียกใช้งาน ไม่มีคนมาพาไปเลี้ยงนมเลย .. ไม่มีคนคอยให้โทร.ไปยืมหนังสือ ด้วย แต่ก็นะ คนเราก็ต้องเดินหน้าทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป ก็ขอให้พี่ปาน สนุกกะชีวิต extern ที่อุบล นะคะ แล้วก็เป็นคุณหมอตัวน้อยๆ ที่ดี ด้วย เย้ๆๆ สู้ๆต่อไปค่ะ แล้วว่างๆจะไปป่วย อุบล 555 (อย่าลืมพาไปเลี้ยงด้วยน๊า...^___^) ไปแระ... ต้องทามงาน commed ต่อ.. เศร้าเจงๆๆ Mar. 11
	pankamol sirivattanakulwrote: ไง เข้ามาอ่านให้แล้วนะ ขอบใจในทุกๆอย่าง ปีการศึกษาหน้า เราคงไม่ได้เจอกันแล้ว แต่ยัง มีความทรงจำดีๆที่มีร่วมกัน (รึป่าว) ให้รำลึกถึง ทั้ง โรงพยาบาลศรีนครินทร์ ที่เราได้ พักพิง เรียนรู้ ทำกิจกรรมต่างๆ ร่วมกัน ทั้ง อาจารย์ พี่ๆ น้องๆ ที่เคยทำงานร่วมกัน เราก็หวังว่า การเรียนรู้ในโลกกว้างของเรา (ที่อื่น) จะช่วยสั่งสมประสบการณ์ คุณธรรม หล่อหลอมให้เราเป็น Extern ที่ดี พร้อมที่จะเป็น แพทย์ ที่ดีในอนาคต สุดท้ายนี้ ขอบใจที่นายจะเป็น คนดี เป็นหมอที่ดี และ เป็นแฟนที่ดี (สำหรับตุ๊กตานะ คนที่เค้าจะมีนายอยู่เคียงข้างตลอดเวลา) โชคดี สายเทค ณ รพ สรรพสิทธิประสงค์ Mar. 10
	Kampanat Samajitwrote: เฮ่ย อิจฉาเว้ย คนแฟนอยู่ใกล้ ทำไรคิดถึงคนแฟนอยู่ไกลมั่งมั้ยเนี่ย โกรธเว้ย โกรธ Mar. 10

Trackbacks

The trackback URL for this entry is:

http://cha-yen.spaces.live.com/blog/cns!B4FEE75045CB0198!905.trak

Weblogs that reference this entry

None